[EC]Story Event 00 (Bedivere)

posted on 30 Apr 2013 22:43 by shuein
Exteen Commupedia
 
มาแปะอีเว้นท์ของหน่วยครับผม //ถวายแม่งานรัวๆ 
 
 
 
ขอบคุณ @gentle-hs สุดที่เลิฟด้วยครับที่มาช่วยอะไรหลายๆอย่าง /ปราดน้ำตาซึ้ง
 
 
อ่านอาจจะงงๆบ้าง เพราะสกิลฟิคผมติดลบครับ
แต่ก็ไม่มีแรงพอที่วาดคอมมิคทั้งหมด
 

สรุปโรลฉบับย่อเกินไปของผปค.ฟีนิกส์ครับ จิ้ม @sevengirl7 /meโดนเตระ
 
*หมายเหตุ : ฟิคนี้จะแต่งตามความเข้าใจและความสนใจของตัวละครทำให้เหตุการณ์บางส่วนหายไป*
*ข้อมูลการโรลต่างๆทั้งหมด จิ้ม เป็นกูเกิลไดร์ฟนะครับ* 
 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

บันทึกของเซอร์คอน

 

หลังจากที่ท่านอาเธอร์ได้ประกาศให้นักเรียนอัศวินกับอาจารย์ประจำหน่วย ‘กระชับความสัมพันธ์ของกันและกัน’ โดยการให้เหล่านักเรียนอัศวินไป ‘จับ’ อาจารย์ประจำหน่วยแต่ต้อง ‘มัดขาติดกันทุกคน’ โดยจะมีคะแนนหน่วยคูณจำนวนคนและของช่วยเหลือให้สองอย่าง

หน่วยเบดิเวียร์ลงชื่อกันแปดคนและถือว่าโชคดีครึ่งร้ายครึ่ง ที่ได้ของช่วยเหลือเป็นเชือกลงเวทอย่างดีและทวนที่ท่านอาเธอร์รุ่นสองทำหักและ ‘เยียวยา’ ด้วยกาว

ตอนนี้ข้ากำลังรอทุกคนในหน่วยมาตามที่นัดพบ และรออาจารย์เซนเซรัสมาด้วย ข้ารอได้ไม่นานก็เห็นเอ็ดมันด์เดินมานั่งแถวๆที่ข้ายืนรออยู่แล้วก็เปิดข้าวกล่องกิน ห่างจากพวกข้าไม่ไกลมากเห็นฟีนิกซ์กำลังอบอุ่นร่างกายเตรียมพร้อม ข้างๆก็มีชาร์ลที่กำลังหักมือจนเป็นเสียงดังกร๊อบๆอยู่ ตอนนี้ก็มากันอยู่แค่นี้

โดยที่พวกเราไม่รู้เลยว่าอาจารย์เซนเซรัสได้ซุ่มมองพวกเราอยู่จากสักที่และมัดมือตัวเองเรียบร้อยอยู่ก่อนแล้ว


 

“ฟ้าวันนี้โปร่งเหมาะแก่การล่าดีนะคะ” เสียงของซิกนัสพูดขึ้น นางกำลังเดินมาทางข้า และข้าก็เหลือบไปเห็นเอ็ดมันด์ที่กินข้าวหมดพอดี จากนั้นเรย์ลินที่มองทุกคนอย่างสงสัยเพราะไม่รู้จักใครเลย แต่ข้าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนักหรอกนะ

“ข....ขอโทษที่มาช้าค่ะ !”เสียงวิ่งจากมอร่าที่กำลังวิ่งมาทางพวกเราด้วยท่าทางที่เร่งรีบ แต่ข้าเห็นแมร์ริดที่เดินตามนางมาอย่างไม่รีบร้อนอะไร


 

ข้ามองไปที่ต้นไม้ด้านข้างเห็นอาจารย์เอมิลกับอาจารย์ยุยระกำลังมองพวกเราอยู่ ข้าผงกหัวเป็นสัญญาณว่าคนครบกันแล้วจากลำดับที่ท่านอาเธอร์จัดให้ยืนก็ทำให้พวกเราลำบากพอสมควรจากส่วนสูงของแต่ละคนและตำแหน่ง


 

ชาร์ลอยู่ซ้ายสุด ถัดมาก็ฟีนิกซ์ ซิกนัส มอเร่ ข้า แมร์ริด เอ็ดมันด์ เรย์ลิน จากนั้นพวกข้าก็มัดเชือกกับขาตัวเองกัน

แต่แล้วข้าก็ไม่พบอาจารย์เซนเซรัสสักที อยู่ๆก็มีนกพิราบสื่อสารบินมาทางข้า ข้าหยิบจดหมายออกมาอ่าน ‘ข้าได้มัดมือกับเท้าตัวเองไว้แล้ว ให้พวกเจ้าหาทางมาหาข้าเอง โดยคำใบ้ที่อยู่ข้าต่อไปอยู่ที่ต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง เซนเซรัส’


 

พอข้าอ่านจบทุกคนก็มีสีหน้าคล้ายๆกัน... ไปนึกภาพกันเองแล้วกันนะ

“จะเดินแล้วนะ หนึ่ง สอง ...” ข้าให้สัญญาณและก็ก้าวกันไปทำให้ค่อนข้างที่จะลำบากกัน(ไม่)นิดหน่อยเซไปเซมาบ้าง แต่สักพักทุกคนก็เริ่มชิน

แล้วพวกข้าก็เพิ่มความเร็วขึ้นไปเรื่อยๆจนสักพักก็ไปถึงต้นที่ไม้ใหญ่ที่สุดในเมือง

สภาพแต่ละคนดูเหนื่อยพอตัวแต่ข้าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากสายตาของข้าเริ่มมองหาคำใบ้ทันที คำใบ้แขวนอยู่บนกิ่งไม้ที่สูงพอสมควร

แล้วพวกข้าจะทำยังไง? ต่อตัว? ...

“ขาโดนผูกอยู่จะต่อตัวได้ยังไง” ชาร์ลกับฟีนิกซ์พูดขัดความคิดข้าพร้อมกัน

พวกเจ้ารู้ได้ยังไง? .....

พวกข้าก็คิดกันอยู่สักพักข้าก็เห็นอาจารย์เอมิลปีนขึ้นไปเอาคำใบ้ลงมาให้ “อ่ะ นี่” เขายิ้ม

“ขอบคุณท่านอาจารย์มาก” ข้ารับคำใบ้มาอ่านต่อ

‘คำใบ้ต่อไปอยู่ใต้สระน้ำใหญ่ที่มีดอกบัวและปลาคาร์ฟ’


 

หลังจากข้าอ่านทุกคนก็ทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปตามๆกัน


 

มันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากว่าพวกข้าจะต้องถ่อกันไปที่สระน้ำนั่นด้วยความลำบากยากเย็นเพราะผูกขาอยู่ อาจารย์อีกสองคนก็เดินตามมาเรื่อยๆไม่ได้เหนื่อยหน่ายอะไร แต่ข้าแอบเห็นอาจารย์เอมิลทำหน้าเหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่มาตลอดทาง

จะเอายังไงดี? เอาเชือกไปผูกกับทวนแล้วตกปลาก็คงไม่ไหว แต่ถ้าลงไปแบบนี้กันทุกคนก็ไม่ไหวเช่นกัน ... ข้าเหลือบมองซิกนัสที่ชุดกระโปรงสีขาวแล้วถอนหายใจนิดอย่างจนปัญญา และในขณะที่ข้าคิดอยู่นั้น

ตู้ม !

อาจารย์เอมิลได้ถกขากางเกงขึ้น เหวี่ยงเสื้อคลุมตัวนอกออกและกระโดดลงไปในสระจากนั้นก็ว่ายหาคำใบ้ต่อไปอย่างสุดความสามารถ............ โดยที่ไม่ได้ระวังไว้ว่าอาจารย์ฺเซนเซรัสได้วางหลุมกับดักข้างสระเอาไว้

ถือว่าโชคยังดีที่อาจารย์เอมิลหลบได้หวุดหวิดเลยไม่ร่วงลงไปในหลุม

“อาจารย์เอมิลนี่ทุ่มเทดีนะ” อาจารย์ยุยระพูดขึ้นยิ้มๆ

“อาจารย์เท่มากเลยค่ะ” ซิกนัสพูด

“....ข้าอยากลงไปช่วยด้วย” ถ้าไม่ติดที่ว่าผูกขากันอยู่ล่ะก็นะ ...

พวกข้าก็ยืนมองอาจารย์เอมิลดำผุดดำว่ายไปมา สำลักน้ำ ขึ้นมาหาอากาศแล้วลงไปว่ายใหม่อีกรอบ

อาจารย์ยุยระคิดอะไรสักพักแล้วก็หยิบของอะไรสักอย่างแล้วปาลงไปในน้ำ

ตูม !!!

สิ่งนั้นคือระเบิด ทำให้น้ำแตกกระจายเป็นวงกว้างให้เห็นอะไรหลายๆอย่าง ข้ารีบกวาดตามองที่สระเห็น อะไรสักอย่างสะท้อนแสงเข้ามาในตาของข้า แถวๆทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

“เฮ้ย เดี๋ยวววววววว” เสียงของอาจารย์ที่ดูตกใจมาก(แหงสิ)และรีบว่ายหลบไปข้างสระก่อนที่จะร่วงลงหลุมกับดักอีกหลุมไป

“ข้ารู้สึกเหมือนข้าเห็นคำใบ้...? ไปช่วยอาจารย์ก่อน” ข้าพูดอย่างไม่แน่ใจ แล้วก็ลาก(?)พวกเดินไปที่หลุมกับดักที่อาจารย์เอมิลร่วงลงไป

“มี ....กับ....ด...ดัก.....ระ ....วัง ” อาจารย์พยายามปีนขึ้นมาสภาพเปียกและเขรอะดินตามตัว

อาจารย์เซนเซรัสที่แอบมองอยู่ไกลๆได้แต่มองและไว้อาลัยอาจารย์เอมิลในใจ

   
  (อ.เซนเซรัส)

 

  “ข้ารู้สึกเหมือนข้าเห็นคำใบ้ ท่านช่วยลงไปดูอีกรอบให้หน่อย” ข้าชี้ไปทางที่ข้าเห็นและผลักอาจารย์เอมิลลงสระไปอีกรอบ

อาจารย์ที่โดนข้าผลักทำหน้าอยากจะร้องไห้ แล้วพออาจารย์ได้ว่ายไปถึงตรงที่ข้าเห็นก็พยายามดำลงไปทำอะไรสักอย่าง .. น่าจะพบแล้วสินะ ขอให้เป็นคำใบ้จริงๆเถอะ

“ข้าลืมเสื้อนอกอาจารย์เอมิลไว้” ข้าพูดขึ้นหลังจากที่มั่นใจแล้วว่าที่อาจารย์เอมิลหยิบมาได้เป็นขวดเปล่าที่ข้างในมีกระดาษคำใบ้อยู่

“เผอิญว่าข้าหยิบติดมือมาด้วย”ซิกนัสพูดขึ้นและชูเสื้อนอกของอาจารย์ให้ข้าดู

“แฮ่กกกกก” อาจารย์เอมิลขึ้นมา